Vanalles

Morgen is het de laatste stagedag. Alles gewoon nog afwerken, lay-out nog eens overlopen en nog enkele foto’s oppoetsen. En dan zit het er weer op. Vandaag heb ik de valies al gemaakt -iets wat veel vlotter ging dan verwacht- morgen nog de handbagage en dan is alles in orde.

Zaterdag ga ik mijn laatste uitstapje maken, maar wel een geweldig uitstapje -althans, dat hoop ik toch. Ik ga naar Philip Eiland, naar de zeehonden-, zondag lekker uitslapen en poetsen, misschien toch ook nog maar eens een foto van Olinda down town city nemen en dan het vliegtuig op.
Ik moet 3 uur van tevoren aanwezig zijn op het vliegveld en heb dus al een activiteit verzonnen om die uurtjes netjes op te vullen: duty free foto’s printen. Er staat daar een Kodak Express, dus ga ik de foto’s van vorig weekend en dit weekend daar nog netjes printen, zodat ik op deel 2 van de vlucht mijn fotoboek kan afwerken -ik vertrek ’s avonds, dus deel een van de vlucht ga ik slapen-

En dan komt er een zwart gat. De eerste week zal nog wel druk worden, bezoekjes hier en daar en tetteren tegen honderd per uur, maar dan…
Wat moet ik nu, zonder stage, eindwerk en theoretische verantwoording. Zonder school? Help!

PS: morgenvroeg zou ik normaal een foto van mijn eindwerk in mijn mailbox vinden. Spannend. Volgens eindredactrice mama is het alvast héél mooi. Ik ben benieuwd.

Alleen op de wereld

Vorige week ben ik mijn externe promotor maar eens gaan opzoeken. Het zag er allemaal veel belovend uit. Ik had het adres, een wegbeschrijving uitgestippeld vanuit Groot-Bijgaarden én genoeg speling voor moest er iets mislopen.

Helaas.
Ik moest in de namiddag naar Antwerpen op reportage -mijn begeleider dacht mij een pleziertje te doen ‘Alé, nu zijt ge wijt thuis’-
Daar sta je dan met je wegbeschrijving. De treinen reden natuurlijk weer te traag en de klok tikte maar door.
In Brussel meteen naar een infohok gelopen en de weg gevraagd. ‘Tram 23, helemaal tot de eindhalte’
Een uur en vijftien minuten! Zolang zat ik op de tram. Antwerpen - Brussel duurt maar 45 minuten!
Kom ik uit onder het atonium, tussen een stel schrale huizen. Ok, hier kon het niet zijn. Verdwaald.
Moest ik ook nog zo nodig plassen en de combinatie dringend naar het toilet moeten en de weg kwijt zijn is niet gezond. Zeker niet om 20u10, in het donker, alleen onder het atomium en in de verste verte geen toilet te bespeuren.

Een tramchauffeur aangeklampt, de man stelde mij gerust met de woorden ‘Binnen 40 min zijt ge op u bestemming meiske’. Merci, mja, zit je nog steeds met dat plasprobleem. Uiteindelijk liet hij mij stiekem binnen in het lijnhuisje, waar normaal enkel personeel binnen mag. Met zijn chip opent hij de deur en kan ik eindelijk naar het toilet, wat een opluchting…alleen…ik had ook die chip nodig om terug uit dat kot te geraken en die man, die zat alweer op zijn tram… Na even bonken op wat deuren heeft een veiligheidsman mij dan toch naar buiten gelaten en kon in de juiste tram op.

Je verwacht dat het verhaal hier stopt, maar nee hoor.
Dan zeg je heel vriendelijk tegen de chauffeur naar waar je moet en zegt hij ‘Geen paniek, ik roep wel even wanneer je eraf moet.’
Dat deed ie dus, maar wel 2 haltes te vroeg!

Manman, een echte rotavond. Weer maar eens verdwaald, helemaal in mijn eentje naast de Tour en Taxis, het waterke en de kasseienbaan. Dacht ik mijn redding tegen te komen, een man die daar ook liep, bleek dat die ook de weg kwijt was.

Uiteindelijk maar de mama gebeld, en die heeft mij dan al bellend de juiste weg gewezen. Een uur en een half later dan afgesproken kwam ik dus aan bij mijn promotor. Goede eerste indruk.

Gelukkig vond hij mijn werk wel goed. Toch nog één goed ding.