Duizenden zeehonden!

Gisteren was gewoon ge-wel-dig! Niet te doen!
Zoals ik dus al aankondigde, ging ik naar de zeehondjes op Philip Eiland kijken. Netjes met de V-line erheen gereden, wat op zich ook al een belevenis is, want je komt dan weer door mooie landschappen. Ik was er een uurtje tevoren al, en dacht nog wat rond te lopen in Cowes -heb ik dus ook gedaan, maar daar was dus geen knijt te zien-. Dan mijn “cruise” op, zo stond het toch op het bootje. -nog niet eens zo groot als de Flandria, een ietsie pietsie grote jacht zou ik het noemen-
Meteen een goed plekje gaan kiezen en dan begon de boot te schommelen. Beelden van de schooluitstap naar Engeland schoten mij weer te binnen, waar ik meer boven de pot heb gehangen dan wat anders… Waarom dacht ik hier niet van tevoren aan. Maar het is dus allemaal nog meegevallen. Eens de motor opstond wat het geschommel gedaan -of in ieder geval mijn mottig gevoel toch- en gingen we richting Nobbies, op zoek naar zeehondjes. De Nobbies is een grote rots hier in de zee die je al van in de verte ziet liggen. Wanneeer we hem naderen zien we géén zeehonden. Ik begon lichtjes te koken vanbinnen. Godverdomme, wat een geldklopperij. Wanneer er geen zeehonden zijn, dan kan je dat toch gewoon zeggen en niet uitvaren, dacht ik.
Maar het was dus vals alarm. Overduidelijk. Achter de Nobbies, liggen nog rotsjes. Nuja één grote rots eigenlijk, maar vanuit de verte leken dit allemaal kleine rotsjes. Tot ze natuurlijk bleken te bewegen!

Volgens de ‘kapitein’ waren er een stuk of 8000 zeehonden. Ik ben ze niet gaan natellen, maar ik geloof hem best. Zo cool dat dat was!!! En tegen mijn verwachtingen in, doet een zeehond dus niet oeij oeiw, maar eerder zoiets als een schaap! Ik heb enkele zeehonden een kusje zien geven -net te laat voor de foto denk ik, hun neusje is net niet meer tegen elkaar…- enkele zien vechten en dan gewoon geeuwen, slapen, zonnen…

Het was dus écht wel meer dan de moeite waard als laatste uitstapje. Man man man, niet te doen. Nooit gedacht dat ik een zeehond in zijn natuurlijke habitat zou zien. Ik dacht dat dat iets voor wetenschappers was, of expeditiemensen. Maar toch niet voor kiekes zeker. Ha, wie weet ben ik gewoon heel stiekem een super wetenschapper, en hebben ze dat in het middelbaar nooit ontdekt!

Nu, het teruggaan was een andere zaak… Volgens de website van V line had ik een bus ook kwart na vier. Ik loop dus om die nog te halen -berg op! stikkapot was ik- en kom ik daar aan: geen bus te zien. Godverdomme. Maar ik stond er zelfs nog te vroeg, en de bussen vertrekken hier nooit te vroeg. Ik check de uurroosten en wat blijkt: er is inderdaad een bus om kwart na vier, maar die rijdt enkel in de zomer, en het is nu natuurlijk herfst. Bah. Daar sta je dan, op een eiland, zonder vervoer. Gelukkig is er ook nog de ferrie, om half 6. Dan die maar nemen. Dus eerst een half uur op de ferrie, dan een dieseltrein, -moest ik een half uur op wachten-, de conducteur hier had vandaag een happy bui en zei dat niemand mocht betalen, nice    Dan in Frankston de trein naar Melbourne genomen, in Richmond overgestapt en kon ik nog nét de trein naar Belgrave halen. Vier uur onderweg dus! Wat een tour de france om thuis te geraken seg.  Maar de tijd werd wel goed opgevuld. Tot halfweg Melbourne kon ik nog tetteren met een surfboy die ’s ochtends ook op de bus zat en dus net hetzelfde probleem had, nadien even mijn foto’s bekeken en op de Belgrave lijn heb ik mijn belwaarde nog eventjes opgebeld naar huis.