kiekes in kangoeroeland

Dit weekend was het dus zover, we  gingen op weekend naar de bergen, zodat ik de microlight voor Going Down Under kon doen. Harriet -de hond- mocht ook mee en ze was daarvoor oorspronkelijk héél blij. -tegen de avond vond ze dat het wel welletjes was geweest en wou ze terug naar huis-

Na de Great Ocean Road heb ik dit weekend dus ook de Great Alpine Road gedaan. De ‘Alpen’ zijn hier niet zo hoog als bij ons, nog eens niet boven de 2000 meter, maar het was wel mooi.
De bomen in Australië verliezen hun blaadjes niet en verkleuren dus ook niet, maar hier staan heel wat wijnranken die wel voor wat kleur zorgen. Er is hier ook een dorp met een aangeplante laan vol loofbomen, die dus helemaal oranje is en een trekpleister voor de toeristen -want je wil toch wel eens een gekleurde boom zien zeker-

Zoals dus al aangekondigd; ging ik hier vliegen. Wonderbaarlijk genoeg had ik helemaal geen schrik in dat ding. Hoewel ik op 6000 feet hing onder een simpel zeiltje, had ik het gevoel dat ik binnen zat, in een pretparkattractie. Komt waarschijnlijk door die helm, je hebt dan het gevoel dat er een raam voor je staat. Oorspronkelijk ging mijn vlucht niet door, zouden we maar tot op 3000 feet gaan en een minitochtje, want op 6000 feet was het maar 1 graad. Maar ik heb die mensen verzekerd dat ik daar wel tegen kan. Wat denken die wel niet? Kouschijters.
Op 6000 feet zette Greg de moter af en zweefden we naar beneden. Hij vroeg of ik zin had om zelf te sturen en natuurlijk heb ik dat gedaan. Vrij simpel, gewoon wat links en rechts trekken. Niet te hard, want dan hang je te scheef en daal je ook te snel en is de pret te vlug over.

Op het einde heb ik ook een diploma gekregen van mijn eerste vliegles. Nog 3 te gaan en ik mag alleen vliegen. Cool hé.