kiekes in kangoeroeland

Opstaan om half zeven ’s ochtends, en dat op een zondag. Goed zot en toch deed ik het.
Freek had mij gevraagd of ik zin had om met hem en Richard -hun schoonzoon- mee te gaan fietsen, klinkt toch gezellig.
Meteen zeg ik JA en dan pas denk ik na. Fietsen? Zo vroeg? In Australië, in de bergen?
Maar ‘mijn’ fiets stond al op het rek, dus terugtrekken was er niet meer bij.

De fietstocht bleek 20 kilometer te zijn, want Richard is aan het trainen voor een ritje van 80 kilometer in de Australische Alpen. ‘Gotsie’, zoals Freek zou zeggen.
Gelukkig kennen zij de streek en kennen ze dus ook een fietspad dat zo goed als plat is. De eerste tien kilometer moest je heel de tijd lichtjes stijgen, dan koffiepauze en terug de fiets op om heerlijk te dalen.

Toen ik daarnet naar de apotheek reed -met de fiets :-)  - om wat foto’s af te drukken voor het fotoboek, bleek dan mijn poep nog steeds pijn doet van het slechte mountainbikezadel. Waarom hebben ze hier in godsnaam geen normaal model, of op zijn minst een normaal zadel?!
Hopelijk is het tegen vrijdag al wat beter, want dan gaan we normaal weer de baan op -het is dan een nationale feestag, een dagje vrij dus-

Wie nu denkt dat ik ontzettend hard getraind heb en hoogst waarschijnlijk minstens 10 kilo ben afgevallen, pech.
Zondagavond heeft Iet bramentaart gemaakt, en die moest op 

Hihi