Apollo Bay

Afgelopen weekend zijn we ‘op verlof’ gegaan naar Apollo Bay. Om 6u20 op, want we moesten vroeg de trein nemen -er reden er maar 2 per dag naar Apollo Bay-
Onderweg hebben we nog een tussenstop in Torquay gehouden, een surfersdorpje waar ik enkele weken geleden al geweest was. Een geweldige plek, want hier zijn alle surfmerken gevestigd en ze hebben hier ook hun outletstores. Shoppen voor slechts 12,60 euro per stuk dus! Heerlijk.
Ik had mijzelf hier al getrakteerd op een T-shirt, maar heb nu ook nog een bikini meegenomen voor ons Steffi.
Aangezien we onze reis hier dus hadden onderbroken, moesten we in dit stadje/dorpje onze dag zien door te brengen. Op naar het strand dus -want hoewel het hier herfst zou moeten zijn, kan je toch nog lekker op het strand gaan liggen, het is nog in de twintig graden-
Een snelle test van het water liet al snel uitschijnen dat het zelfs nog weer was voor een duik, wat ik dus ook deed (al een geluk dat ze hier zoveel openbare toiletten hebben om snel van kledij te wisselen)
Niet iedereen vond het weer om in de zee te zwemmen, een voorbijganger in fleece -goed zot- zei: You’re mental. Volgens mij was er iets mis met die persoon zelf, want nadien zijn nog enkele mensen mijn voorbeeld gevolgd. -misschien ook allemaal Europese toeristen die wel tevreden zijn met die temperatuur-

De bus kwam pas om half negen ’s avonds, dus hadden we nog wel even de tijd om een hapje te gaan eten. Een bordje: ‘the best pizza in the town’ trok meteen onze aandacht, dus hup, pizza maar.
Het werd zelfs nog een gezellige/romantische (hihi) bedoening met kaarslicht enzo.
Na het eten naar de bus en nog snel even zingen: busje komt zo.

Tegen half elf kwamen we dan eindelijk aan in Apollo Bay en konden we op zoek gaan naar onze jeugdherberg voor die avond. We hadden op internet de goedkoopste gezocht, maar wanneer wij de bordjes volgenden, kwamen wij in een nette woonwijk aan. Monrose Avenue was ook behoorlijk lang om nog om half elf ’s avonds te doen, zeker wanneer de straatverlichting zo flauw is en je amper de huisnummers kan lezen.
Wanneer we dan eindelijk bij nummer 46 aankomen blijkt er een afscheidsfeestje aan de gang te zijn. Ojee, denken wij. We gaan niet kunnen slapen van de muziek. Maar nee hoor. Blijkt dat onze goedkope kamer niet in dat gebouw zit, maar in nummer 29, even terug in de straat.
We krijgen een privehuisje! Hoe cool. En dat voor slechts 36 euro, dus 18 euro elk!
Wanneer we het huisje binnen treden is onze verbazing nog groter. Een salon, keuken, badkamer, toilet en luxekamer -nuja, voor een jeugdherberg toch- met 3 donsdekens op! Kouschijters zijn die Australiërs seg.
Naast ons bed stonden ook nog schattige oude lampjes, die nog voor spectakel zorgenden. Ze hadden namelijk geen knopje om ze aan te doen. Je moest gewoon, eender waar, tegen het lampje tikken en dan ging ze aan. En hoe vaker je tikte, hoe feller het licht.

Dan maar meteen gaan slapen, want het was intussen al wel vrij laat.
Zondag zijn we dan wat in Apollo Bay gaan rondhangen, maar eerst zijn we nog langsgegaan bij chocolatier Goossens, een Belg die daar nu een winkel heeft.
We hebben hem geïnterviewd voor Holland Focus, en hij wou ons ook een pakje geven. Normaal hadden we pralines gekregen, maar omdat die op waren, kregen we ‘gewone’ chocolade.
Nuja, gewone chocolade… Het is inderdaad maar simpele melkchocolade, maar wel in Kamasutravormpjes gegoten. Hier heeft iemand groot onderzoek voor gedaan. (foto’s op flickr)

Toen we zondag met de V-line terug naar Melbourne gingen, kwamen we ook nog een lieve schattige -maar ook domme- koala tegen. Meneer liep gewoon gezellig te wandelen op de Great Ocean Road.