kiekes in kangoeroeland

Met het einde van mijn Australisch avontuur in zicht -nog 11 dagen en ik vertrek-, wierp ik deze ochtend een blik op mijn cadeautjes, mijn kleren, mijn magazines voor de tijdschriftenverzameling, de koffer, en dan terug op naar de cadeautjes, kleren en magazines en zei ik: o-ow, dat geraakt daar volgens mij niet in…     (toch niet op een nette, menselijke, manier)

Ik heb al wel beslist wat ik volgende zondag ga aandoen -onverantwoord veel- en heb al een oplossing gevonden om méér in mijn handbage te krijgen. Misschien dit weekend al eens een test doen voor de grote koffer dan. Zo kan ik desnoods nog héél de week nadenken over een rampenplan.

Gisteren weer heerlijk getetterd met Lesl -nuja, tetteren, heen en weer typen eigenlijk, lang leve msn- Plots ging het erover dat ik hier zo verdomd veel zin krijg om terug te gaan tennissen. Dat komt door al die velden die ze hier perse naast het treinspoor moeten leggen. En dankzij de sportrubriek van mijn magazine,  weet ik dat Lesl ook ooit getennist heeft, dus nodigde ik haar uit om met mij terug te starten.
Tegen al mijn verwachtingen in ging ze akkoord, dus binnenkort, eens terug in ons landje, is België twee tennisbabes rijker. hihi.  - Jessy heeft de job van ballenraapster al opgenomen, de job supporter is nog steeds vacant. Aanbiedingen zijn welkom. Onze trainingen vinden plaats in Edegem, Hove, Wommelgem. -
Lesl moet nog wel eerst schoenen gaan kopen. En dan maar zeggen dat ik een shopbeest ben…

Daarnet -tijdens het spelen van een overdosis The Wombats met Let’s dance to Joy Division- drong plots tot mij door dat de speeltijd over is.

Tjonge dacht ik, hopelijk spelen ze dit nummer veel in Zwitserland, zalig om na het werk even op te ontspannen. En dan -zoeffff- daar was de gedachte: ‘ahhh, het is mijn laatste keer vakantiewerk! Mijn laatste keer een maand lang in Zwitserland rondhangen, de laatste keer een maand lang zot doen, foute parties, zwemmen in Leukerbad en lachen met al die mensen die na hun verlof moeten gaan werken.
Help, ik moet nu ‘volwassen’ worden. Gedaan met de spelletjes. Gedaan met fout dansen op The Wombats en gedaan met de zekerheid van: morgen opstaan, naar school, dat uur gedaan, dan trein, dan eten, dan eindwerk maken, tekstjes voor redactie, …
Spannend hé…

Ik heb mij al wel voorgenomen dat ik mijn Intersocmicrobe niet ga laten vallen…ik word geen saaie volwassene. Een weekje gratis gaan skiën in de winter en een weekje gratis bergjes in de zomer mag nog wel zeker? En die foute party? Ik zal maar denken: ‘wie kent mij daar nu?’ hé…

Ik heb trouwens ook nét beslist om deze zomer -nuja, in augustus toch- de blog gewoon verder te zetten, maar dan onder de naam: kiekes in koeienland, dat is misschien iets toepasselijker hé.
Wie weet hoeveel mensen nadien dan met mij willen gaan Intersoccen. Tof hoor!

Om het te bewijzen hier een foto van één van die foute parties (ik was Heidi) (2005 St Mortiz)
de coole van vorig jaar vind ik niet meer…

Vandaag had ik  weer eens een dagje vrij en ben ik naar Melbourne getrokken. Ik moest nog zoveel dingen op foto vastleggen, gewone simpele dingen, maar die je binnen twee weken niet meer ziet.

Een dagje rondlopen, fotonemen en hup naar de volgende plek dus. Het leek deze ochtend een zware planning, maar de dag is toch nog zeer rustig gebleven. Gestart met een wandeling over Bourke Street, de winkelstraat, waar ik nu wéér géén foto genomen heb, de tram op naar Fitzroy, mijn lievelingswijk. Bij pip gepasseerd, want ik had hier nog een foto nodig. Cam stond op de straat, dus ben ik er weer een half uurtje blijven plakken, tetteren. Hij had iets nieuws gecreëerd voor in de winkel, hele mooie vogelbroches. Na een half uur getetter en weer heel wat plekjes die ik blijkbaar nog moet doen rijker, ging ik verder naar de Umago -in dezelfde straat- waar ik al enkele keren ben gaan eten. Goedkoop, lekker én Italiaans. Hmmm. Ligt nu ook op foto vast. Via Moor street naar Nicholsonstreet gegaan. Moor street is helemaal niet speciaal, een gewone woonwijk, maar deze straat nam ik vaak toen ik in deze buurt logeerde. En hier staan schattige huisjes met oude auto’s voor de deur. In Nicholsonstreet tram 96 op, naar St-Kilda. Want hoe vaak ik het Lunapark al wel niet gepasseerd ben, ik had er nog steeds geen foto van. Nu dus wel, en nog een goede ook. Dan maar meteen Ackland street op de foto gezet, de edgewater tower en het strand, de pier en de beestjes.
Ik heb een héééééle mooie zeester gezien, paars. En ontdekt dat je op st kilda ’s avonds ook de pinguins kan zien, helemaal gratis. Voor volgende week dus.
Dus wie nu op mijn flickr-pagina kijkt, ziet een hele resem foto’s waarvan je misschien denkt, bah, wat is dat, maar dat is dus gewoon gewoon. Dingen waar ik nogal vaak voorbij kom en die op een of andere manier speciaal zijn voor mij… Tja

Het is vandaag de internationale ‘No Diet Day’ en in Melbourne deelden ze daarom vandaag gratis cake uit. Ook op de scholen kregen al de kinderen cake, want dat maakt mensen gelukkig.

Toevallig was ik vandaag met Iet op Fed. Square, de plek waar de cakes werden uitgedeeld, en raad eens!, ik mocht er geen gaan halen…
interview en hup, de trein weer op, zonder cakeje… snifsnif

Dit weekend was het dus zover, we  gingen op weekend naar de bergen, zodat ik de microlight voor Going Down Under kon doen. Harriet -de hond- mocht ook mee en ze was daarvoor oorspronkelijk héél blij. -tegen de avond vond ze dat het wel welletjes was geweest en wou ze terug naar huis-

Na de Great Ocean Road heb ik dit weekend dus ook de Great Alpine Road gedaan. De ‘Alpen’ zijn hier niet zo hoog als bij ons, nog eens niet boven de 2000 meter, maar het was wel mooi.
De bomen in Australië verliezen hun blaadjes niet en verkleuren dus ook niet, maar hier staan heel wat wijnranken die wel voor wat kleur zorgen. Er is hier ook een dorp met een aangeplante laan vol loofbomen, die dus helemaal oranje is en een trekpleister voor de toeristen -want je wil toch wel eens een gekleurde boom zien zeker-

Zoals dus al aangekondigd; ging ik hier vliegen. Wonderbaarlijk genoeg had ik helemaal geen schrik in dat ding. Hoewel ik op 6000 feet hing onder een simpel zeiltje, had ik het gevoel dat ik binnen zat, in een pretparkattractie. Komt waarschijnlijk door die helm, je hebt dan het gevoel dat er een raam voor je staat. Oorspronkelijk ging mijn vlucht niet door, zouden we maar tot op 3000 feet gaan en een minitochtje, want op 6000 feet was het maar 1 graad. Maar ik heb die mensen verzekerd dat ik daar wel tegen kan. Wat denken die wel niet? Kouschijters.
Op 6000 feet zette Greg de moter af en zweefden we naar beneden. Hij vroeg of ik zin had om zelf te sturen en natuurlijk heb ik dat gedaan. Vrij simpel, gewoon wat links en rechts trekken. Niet te hard, want dan hang je te scheef en daal je ook te snel en is de pret te vlug over.

Op het einde heb ik ook een diploma gekregen van mijn eerste vliegles. Nog 3 te gaan en ik mag alleen vliegen. Cool hé.

Enkele weken geleden logeerde ik in de jeugdherberg ‘St-Arnaud Guesthouse’ -goede plek voor wie ooit naar Melbourne wil gaan trouwens- en aan de receptie zat daar ’s avonds een toffe Chinees, waar ik toch wel twee uurtjes heb met staan kletsen.
Zijn achternaam was Jansens, zo ben ik dus aan de praat geraakt.

Nu, waarom vertel ik dit. Het grappige was dat hij net had gesolliciteerd bij Air Aroma, een bedrijf van een Nederlander hier. Die Nederlander dacht: Ah, een meneer Jansens, leuk, weer een Nederlander voor ons bedrijf -er werken er behoorlijk wat-. Schrok ie wel even toen hij een chinees voor zich kreeg. Het grootste deel van ons geprekje toen, ging dus over Nederlanders en luchtverfrissers -best interessant hoor, voor zij die nu aan iets saai denken-

Vandaag moest ik een interview gaan doen bij Air Aroma en halfweg mocht ik even meedoen aan The Big Morning tea, dat is cake en thee waarvan de opbrengst naar het kankerfonds gaat. En toen ik het hoekje omkwam, wie stond daar: De chinees van St-Arnaud! Hij was aangenomen en al meteen bezig aan een geheim project -dat nu niet meer zo heel geheim is, want ik weet het nu ook-
Dus tijdens mijn thee en cake-pauze, heb ik weer gezellig kunnen kletsen. Best grappig om hem daar terug te zien.

Het interview was trouwens ook heel goed. Air Aroma is alles behalve een stomme airwick en van die rommel. Het maakt luchtjes die mensen doen overgaan tot kopen of sporten. Sommige geuren zorgen er blijkbaar voor, dat je zin hebt om te gaan lopen, of BBB’en en andere om chocolade te kopen. Dat soort dingen maken zij dus. Ook luchtjes voor in de auto, die de mensen kalmer zouden maken waardoor er minder ongelukken gebeuren -zijn al studies over gedaan-
Ik  heb ook zo een geurtje gekregen, binnen 26 dagen kan ik het thuis uittesten. Ik zal het in mijn handbagage stoppen.

Aja, nog één ding: ik heb zonet mijn vliegen geboekt, het is dus officieel nu, ik ga de lucht in, zaterdag om half 3. Dat is half zeven bij jullie. Waarschijnlijk slapen jullie dan nog allemaal en denkt er dus niemand aan mij. Maar het is jullie vergeven. Slaap maar lekker.

Zoals een tijdje geleden al aangekondigd, dit weekend ga ik waarschijnlijk vliegen!!! Maar niet gewoon vliegen, maar micolighten, dat is kei cool -om het even als een puber te zeggen-

Nu maar hopen dat ik het leuk vind want anders hang je daar wel mooi voor 30 min…

Even updaten, want het is alweer een tijdje geleden dat ik nog wat geschreven heb.
Ik heb het dan ook zoooo druk de laatste tijd, maar mij hoor je niet klagen. Liever zo dan moeten doen alsof je het druk hebt.

De bosbrand is intussen volledig gedaan -dat was hij na 2 dagen eigenlijk al- en ik kon dus gerust slapen.
Vrijdag was het hier een nationale feestdag en had ik dus een dagje vrij. Iet haar dochter logeerde hier vorige week en ik heb met haar, de andere dochter en de 2 kleinkinderen naar Healesville geweest, een wildlife park hier in de buurt. -ik had nog steeds geen wombat gezien, vandaar-
Nu dus wel, maar het is natuurlijk niet zo cool als in het echt. We hebben nog wel grappige dingen meegemaakt, zoals Max, de jongste kleinzoon die net kan wandelen, prompt op een wallaby viel. Dat beest sprong haastig onder het kleintje uit en heeft gelukkig geen wraak genomen.

Zaterdag geen ontspanning, ik moest eindwerken…
en zondag was het ook al werken geblazen, want het was Dutch Orange Day, dat is dus een ‘Australische’ naam voor Konninginnedag. Om half 7 uit bed, want we moesten mee de kraampjes helpen opzetten. Een voordeel; nadien kan je in al die kraampjes vanalles lekkers vinden zoals oliebollen -verrukkelijk, met rozijntjes en appeltjes in-, poffertjes -zulke droge lappen, bah- en kroket. Gemiddeld moest je een half uur aanschuiven, er wonen hier dan ook veel Hollanders.

Nog nooit zoveel oranje bijeen gezien. Man Man. En het was dan ook typisch hollands, met heel veel lawaai natuurlijk. Maar ik heb mij goed geamuseerd, het voelde helemaal niet aan als werken.
Ik heb ook het boekenkraam open gehouden en heel veel boeken verkocht, 148. -oude suffe duffe Nederlandse boeken-

’s avonds nog snel even mijn insectenspray in de jeugdherberg van jana gaan oppikken want zij vertrok maandag naar Nieuw-Zeeland. Haar verlof kan nu echt beginnen, ten minste: als er nog geld overschiet

Vandaag had ik zicht op een bosbrand, wat dus niet leuk is.

In de herfst doen ze hier tal van Burn-Offs, om de plantjes terug te laten groeien. Momenteel zijn er 3 rond ons, maar op de berg wat verder is er eentje uit de hand gelopen.
Hopelijk is hij morgen gedaan, want ik voel mij nu niet meer zo veilig. Iedereen zit er hier maar een beetje met te lachen ‘You get used to it’, maar van mij mocht hij toch al over zijn.

Vanaf het moment dat het te heet onder mijn gat wordt, ben ik weg. Beloofd.
Ik hou jullie op de hoogte