Duizenden zeehonden!

Gisteren was gewoon ge-wel-dig! Niet te doen!
Zoals ik dus al aankondigde, ging ik naar de zeehondjes op Philip Eiland kijken. Netjes met de V-line erheen gereden, wat op zich ook al een belevenis is, want je komt dan weer door mooie landschappen. Ik was er een uurtje tevoren al, en dacht nog wat rond te lopen in Cowes -heb ik dus ook gedaan, maar daar was dus geen knijt te zien-. Dan mijn “cruise” op, zo stond het toch op het bootje. -nog niet eens zo groot als de Flandria, een ietsie pietsie grote jacht zou ik het noemen-
Meteen een goed plekje gaan kiezen en dan begon de boot te schommelen. Beelden van de schooluitstap naar Engeland schoten mij weer te binnen, waar ik meer boven de pot heb gehangen dan wat anders… Waarom dacht ik hier niet van tevoren aan. Maar het is dus allemaal nog meegevallen. Eens de motor opstond wat het geschommel gedaan -of in ieder geval mijn mottig gevoel toch- en gingen we richting Nobbies, op zoek naar zeehondjes. De Nobbies is een grote rots hier in de zee die je al van in de verte ziet liggen. Wanneeer we hem naderen zien we géén zeehonden. Ik begon lichtjes te koken vanbinnen. Godverdomme, wat een geldklopperij. Wanneer er geen zeehonden zijn, dan kan je dat toch gewoon zeggen en niet uitvaren, dacht ik.
Maar het was dus vals alarm. Overduidelijk. Achter de Nobbies, liggen nog rotsjes. Nuja één grote rots eigenlijk, maar vanuit de verte leken dit allemaal kleine rotsjes. Tot ze natuurlijk bleken te bewegen!

Volgens de ‘kapitein’ waren er een stuk of 8000 zeehonden. Ik ben ze niet gaan natellen, maar ik geloof hem best. Zo cool dat dat was!!! En tegen mijn verwachtingen in, doet een zeehond dus niet oeij oeiw, maar eerder zoiets als een schaap! Ik heb enkele zeehonden een kusje zien geven -net te laat voor de foto denk ik, hun neusje is net niet meer tegen elkaar…- enkele zien vechten en dan gewoon geeuwen, slapen, zonnen…

Het was dus écht wel meer dan de moeite waard als laatste uitstapje. Man man man, niet te doen. Nooit gedacht dat ik een zeehond in zijn natuurlijke habitat zou zien. Ik dacht dat dat iets voor wetenschappers was, of expeditiemensen. Maar toch niet voor kiekes zeker. Ha, wie weet ben ik gewoon heel stiekem een super wetenschapper, en hebben ze dat in het middelbaar nooit ontdekt!

Nu, het teruggaan was een andere zaak… Volgens de website van V line had ik een bus ook kwart na vier. Ik loop dus om die nog te halen -berg op! stikkapot was ik- en kom ik daar aan: geen bus te zien. Godverdomme. Maar ik stond er zelfs nog te vroeg, en de bussen vertrekken hier nooit te vroeg. Ik check de uurroosten en wat blijkt: er is inderdaad een bus om kwart na vier, maar die rijdt enkel in de zomer, en het is nu natuurlijk herfst. Bah. Daar sta je dan, op een eiland, zonder vervoer. Gelukkig is er ook nog de ferrie, om half 6. Dan die maar nemen. Dus eerst een half uur op de ferrie, dan een dieseltrein, -moest ik een half uur op wachten-, de conducteur hier had vandaag een happy bui en zei dat niemand mocht betalen, nice    Dan in Frankston de trein naar Melbourne genomen, in Richmond overgestapt en kon ik nog nét de trein naar Belgrave halen. Vier uur onderweg dus! Wat een tour de france om thuis te geraken seg.  Maar de tijd werd wel goed opgevuld. Tot halfweg Melbourne kon ik nog tetteren met een surfboy die ‘s ochtends ook op de bus zat en dus net hetzelfde probleem had, nadien even mijn foto’s bekeken en op de Belgrave lijn heb ik mijn belwaarde nog eventjes opgebeld naar huis.

Verrassing

Jaja, de laatste 3 dagen en madam verandert nog eens de lay-out van de blog.
Ik had er nog een zin in. Leuke foto hé?

Vanalles

Morgen is het de laatste stagedag. Alles gewoon nog afwerken, lay-out nog eens overlopen en nog enkele foto’s oppoetsen. En dan zit het er weer op. Vandaag heb ik de valies al gemaakt -iets wat veel vlotter ging dan verwacht- morgen nog de handbagage en dan is alles in orde.

Zaterdag ga ik mijn laatste uitstapje maken, maar wel een geweldig uitstapje -althans, dat hoop ik toch. Ik ga naar Philip Eiland, naar de zeehonden-, zondag lekker uitslapen en poetsen, misschien toch ook nog maar eens een foto van Olinda down town city nemen en dan het vliegtuig op.
Ik moet 3 uur van tevoren aanwezig zijn op het vliegveld en heb dus al een activiteit verzonnen om die uurtjes netjes op te vullen: duty free foto’s printen. Er staat daar een Kodak Express, dus ga ik de foto’s van vorig weekend en dit weekend daar nog netjes printen, zodat ik op deel 2 van de vlucht mijn fotoboek kan afwerken -ik vertrek ‘s avonds, dus deel een van de vlucht ga ik slapen-

En dan komt er een zwart gat. De eerste week zal nog wel druk worden, bezoekjes hier en daar en tetteren tegen honderd per uur, maar dan…
Wat moet ik nu, zonder stage, eindwerk en theoretische verantwoording. Zonder school? Help!

PS: morgenvroeg zou ik normaal een foto van mijn eindwerk in mijn mailbox vinden. Spannend. Volgens eindredactrice mama is het alvast héél mooi. Ik ben benieuwd.

Songfestival

Gisteren het Songfestival gezien, de herhaling op bvn -ik had geen zin om live te kijken, dan zou ik om 5u ‘s ochtends voor het scherm moeten plakken-

Nog nooit heb ik met zoveel afschuw gekeken. Boecht was het, geen andere woorden voor -op enkele uitzonderingen na, al waren die ook nog niet het groot licht-
Gisteren al met Leslie overlopen wat nog kon en wat er echt ver overging. Kalkoen, zingende biefstuk, del op een stokje, …
Ik was wel bij om te zien dat bvn de Vlaamse versie uitzond, met de goede commentaar dus.
Hopelijk is de kwaliteit op zaterdag wat beter…

Radio kiekes

Vandaag was het mijn laatste radioshow én mocht ik alleen presenteren. Nuja, mocht… Het was eigenlijk eerder moeten, want Iet moest naar een vergadering. Best cool, helemaal in je eentje. Er zijn maar een paar dingen misgelopen op Radio Kiekes, maar niets fataal. Steeds goed kijken of je well off air bent, voor je begint mee te zingen of in jezelf begint te mompelen van “stom kieke, twas da knopke”, maar buiten die ‘stress’ was het dolle pret.

Ik heb meteen weer wat reclame gemaakt voor Ishtar, want vanavond is het Eurosong !!
Ik kan het hier morgen bekijken, hoe cool en volgende week thuis ook nog eens, want daar nemen ze het speciaal voor mij op -want ja, ik durf het toe te geven, ik ben een Eurosong-fan-

Eventjes ruilen?

Het Australische avontuur zit er bijna op en het wordt tijd om stilletjes aan afscheid te gaan nemen van de streek en Melbourne. Niet gemakkelijk, want Melbourne is een hele coole stad. Ik kan het niet geloven dat ik die achter moet laten, ik voel er mij te hard in thuis.

Misschien kunnen we ze eventjes ruilen voor Brussel? Lijkt mij een goede oplossing, want moest Melbourne wat dichter bij huis zijn, zo ik er ooooh zo vaak naartoe gaan. (ST Kilda en Fitzroy moeten ook mee verhuizen, de andere suburbs mogen blijven.)

What’s the native animal from your country?

Goede vraag. Daar sta je dan, in de winkel, gezellig na te denken over de beestjes bij ons. ‘A cow, perhaps?’ Maar dat is zo dom hé, een koe. Verder nadenken dan maar. Uiteindelijk kon ik ook nog een hertje en een everzwijn opsommen, een fazant en een konijn. Maar het meisje van die winkel had intussen al wel lang door dat België alles behalve boeiend is op vlak van beestjes…

Maar ja, wat kan er nu op tegen een land waar je én kangaroes, én koala’s, én wombats, én slangen én tasmanian devils én pinguins én zeehonden hebt… Soms loop je hier precies in één grote dierentuin…
En voor die koe moet ze dus ook niet naar ons land komen, want dat heb je hier ook…

dolle pinguinpret

Gisteren, zaterdag, hadden we een interview in de stad. De bedoeling was dat -ondanks het noodweer- ik in de stad zou blijven en nog enkele fotootjes zou nemen, het toeristje zou uithangen en s avonds naar de pinguins op st-kilda zou gaan (lekker gratis hier, tegenover op philip island…)

Het interview is een uur te laat begonnen en duurde ook een uur langer dan verwacht (ging over slip opzuigen in de haven van melbourne…)
De mensen waren wel heel vriendelijk en hadden een magnifiek uitzicht over de stad en de baai, dat maakt natuurlijk al veel goed.

Het toeristje uithangen in de stad was er dus niet bij, enkel de pinguins nog. Maar dat was al voldoende. Met de gedachte: ‘je gaat er geen zien, helemaal geen, je bent vast te laat en wie zegt trouwens dat er er daar zitten. Niemand dat het weet.’ sprong ik tram 16 op en stapte af an de esplanade, klaar om naar de pier te gaan. Gietende regen en geen kat te zien. Wel een mooi uitzicht op Melbourne, met al de lichtjes aan (twas al donker, vandaar)

Achter het pierhuisje, gaat de pier nog een stukje verder, rotsjes en een houten padje hier. Het is hier dat de pinguins wonen. Geen kat te zien. Stilletjes loop ik over de planken en plots…beweegt er een rots. Nuja, het was geen rots, maar een pinguin. Maar in het donker hebben zij net dezelfde kleur als die rotsen. Meestal vond ik ze door hun witgrijs buikje dat een tikkeltje reflecteerde bij het maanlicht en die éne lichtpaal.
Tussen al de rotsjes moet je op zoek gaan naar de kleine pinguins (de soort die hier zit is maar 33 cm groot/klein). Na een tijdje gingen ze mij helpen, door massaal te beginnen roepen. Heerlijk.
Ik kon het niet nalaten om even naar huis te bellen en hen laten meegenieten van die kabaal.

Een uur en 15 minuten heb ik hier gestaan. Helemaal alleen in de gietende regen. Maar het was wel plezant. Hoe langer je er staat, hoe meer ze tevoorschijn durven komen. Sta je een kwartier stokstijfstil op dezelfde plek, dan denken ze dat je landschap bent, en komen ze gewoon gezellig naar je toe.
Na een tijdje stonden ze allemaal op de plankjes, grappige dansjes te doen, -soms ook vechten- en maar heen en weer wandelen met hun platvoetjes. Plets plets plets in de regen. Oh zo grappig en volgens mij oh zoveel leuker dan op philip eiland. Daar moet je ze dan wel niet gaan zoeken, ze wandelen iedere dag mooi hun parade af, maar een tribune en spots? Nee, dan is de Zoo van Antwerpen volgens mij nog interessanter.

Hier mocht je nog wel foto’s nemen, zonder flash. Soms ging hij per ongeluk af (4 keer ofzo, op de 100 foto’s) maar daarnet ontdek ik dus dat ik zo DOM ben geweest om op 400 ISO te trekken, terwijl het nacht was !!!!
Kieke dat ik ben. Vanavond ga ik waarschijnlijk nog eens, maar dan op 1600 ISO… Spijtig genoeg is het nog steeds aan het stortregenen, bah. (en blij dat die mensen hier zijn, met die regen…)

De foto’s van gisteren staan op flickr. Kan zijn dat je even moet scrollen, want ik heb er ook wat melbourne by night foto’s opgezet…

Pakpaniek

Met het einde van mijn Australisch avontuur in zicht -nog 11 dagen en ik vertrek-, wierp ik deze ochtend een blik op mijn cadeautjes, mijn kleren, mijn magazines voor de tijdschriftenverzameling, de koffer, en dan terug op naar de cadeautjes, kleren en magazines en zei ik: o-ow, dat geraakt daar volgens mij niet in…     (toch niet op een nette, menselijke, manier)

Ik heb al wel beslist wat ik volgende zondag ga aandoen -onverantwoord veel- en heb al een oplossing gevonden om méér in mijn handbage te krijgen. Misschien dit weekend al eens een test doen voor de grote koffer dan. Zo kan ik desnoods nog héél de week nadenken over een rampenplan.

Sportief met Lesl

Gisteren weer heerlijk getetterd met Lesl -nuja, tetteren, heen en weer typen eigenlijk, lang leve msn- Plots ging het erover dat ik hier zo verdomd veel zin krijg om terug te gaan tennissen. Dat komt door al die velden die ze hier perse naast het treinspoor moeten leggen. En dankzij de sportrubriek van mijn magazine,  weet ik dat Lesl ook ooit getennist heeft, dus nodigde ik haar uit om met mij terug te starten.
Tegen al mijn verwachtingen in ging ze akkoord, dus binnenkort, eens terug in ons landje, is België twee tennisbabes rijker. hihi.  – Jessy heeft de job van ballenraapster al opgenomen, de job supporter is nog steeds vacant. Aanbiedingen zijn welkom. Onze trainingen vinden plaats in Edegem, Hove, Wommelgem. -
Lesl moet nog wel eerst schoenen gaan kopen. En dan maar zeggen dat ik een shopbeest ben…